Troost
Het is 1992. Door het raam zie ik mijn kleuter met zijn fietsje onzacht op de keien duikelen. Oeff! Die geven niet mee. Ik hou mijn adem in en kijk even wat hij doet. Eerst een brulbui, zittend op de stoep. Niemand in de buurt. Dan krabbelt hij op, inspecteert zijn kapotte knie, schrikt en … Lees meer
